سبز شده زردی ها،

          و زمین غرق شعف،

          و به گلخند شکوفه سوگند                                   

          تو بیا

               تا که نماند ز خواندن بلبل

              تا پشیمان نشود رویش گل

              تا نگرید سنبل 

          تو بیا

              تا که نماند به دل ِ ناز ِ بهار

              رشک نرگس ِ خدا

              که بُوَد اصل ِ بهار.

                                           ۸۷/۱/۱-تهران

اعیاد بر تمامی زنده دلان مبارک.

حرفمون سر دوستی و رفاقت از دیدگاه امیرالمومنین(ع) بود. از دیدگاه امام دوستی هم آداب خاص خودش رو داره:

"ای مردم! آن کس که از برادرش(دوستش)؛اطمینان و استقامت در دین و درستی راه و رسم را سراغ دارد،باید به گفته ی مردم درباره ی او گوش ندهد. آگاه باشید! گاهی تیرانداز،تیرزند و تیرها به خطا میرود؛سخن نیز چنین است. (دوست بد) درباره ی کسی چیزی میگوید که واقعیت ندارد و گفتار باطل تباه شدنی است، و خداوند شنوا و آگاه است. بدانید که میان حق و باطل جز چهار انگشت بیشتر فاصله نیست.

(از امام پرسیدند که معنای چهار انگشت چیست؟! امام انگشتان خود را میان چشم و گوش خود گذاشتند و فرمودند:)

باطل آن است که بگویی "شنیدم" و حق آن است که بگویی "دیدم"."*

یک راه دیگه که امام برای جذب دل ها و دوست پیدا کردن فرمودند، اینه:

"دلهای مردم گریزان است، به کسی روی آورند و دوستی کنند که خوشرویی کند."**

*خطبه ی 141 نهج البلاغه

**حکمت 50