قبول که دیر کردم ولی باور کنید که هم سیستمم خراب بود هم گرفتاری های شخصی ام یه کمی زیاد شده بود . راستی یادم رفت ؛ سلام.!

با تاخیر و پیشاپیش شهادت دو اسوه ی ایمان و عمل حضزت جوادالائمه(ع) و امام محمد باقر(ع) را تسلیت عرض مینمایم.

تو این چند هفته که نشد به روز کنم همش تو این فکر بودم که چه مطلبی بنویسم که هم به درد خودم بخوره هم به درد بقیه، که دقیقا مثل موضوع قبلی که بخل بود مواجه شدم با یه موضوع جدید. یه کم که فکر کردم دیدم که جستجو در مورد این موضوع هم خیلی چیزا رو به خودم یاد میده و هم کلی موارد رو برای شما روشن میکنه. اون موضوع هم چیزی نیست جز: دوست و دوستی و … و چیز های مربوط به این قضیه که میخوام تو نهج البلاغه دنبالش بگردم. فقط برام دعا کنید که بتونم؛ چون کار وقت  گیریه.

اولیش رو از حکمت 295 نهج البلاغه شروع میکنیم:

شناخت دوستان و دشمنان

دوستان تو سه گروهند، و دشمنان تو هم سه دسته اند؛

اما دوستانت: دوست تو ، و دوست ِ دوست تو، و دشمن ِ دشمن تو؛

و اما دشمنانت: دشمن تو، و دشمن ِ دوست تو، و دوست ِ دشمن تو.

خودم سه- چهار بار خوندم تا فهمیدم تازه بازی چند چنده!.

این حکمت رو میشه تو دو شاخه ی کلی دسته بندی کرد :

 1-آیین دوست داری و دوستی و وفاداری: شما خیلی راحت میتونی از این حکمت بفهمی که رفیق واقعی علاوه بر رفاقت با تو با دوستان تو هم رفیقه و حتی بیشتر از این یعنی با دشمنان توهم سر ِ سازش نداره؛ حالا میشه محاسبه کرد که ما چند تا دوست واقعی داریم. سعدی خیلی زیبا گفته:

دوستان سخت پیمان را ز دشمن باک نیست

شرط یار آنست که از پیوند یارش نگسلد

صد هزاران خیط یکتو را نباشد قوتی

چون به هم برتافتی اسفندیارش نگسلد

  2-شناخت اقسام دوستان و دشمنان:این هم که خیلی تابلو دیگه که امام به طور بسیار زیبایی دوستان و دشمنان رو طبقه بندی کردن. باز هم اینجا شیخ اجل زیبا گفته:

دشمن اگر دوست شود چند بار

صاحب عقلش نشمارد به دوست

مار همان است به سیرت که هست

ور چه به صورت به درآید ز پوست