سلام. قبل از این که بریم سراغ بحث خودمون یه شعر رو ماه رمضون پارسال از یه جایی کپی کردم هر چی گشتم اسم شاعرشو پیدا نکردم اما دلم نیومد ننویسم. حالا این شما و این هم...:

             يک دم رها ز همهمه قيل و قال باش
            غوغاست در قيامت عشاق ، لال باش !

چشمي ببار و چشمه آب حيات شو
دل را بشوي و آينه ذوالجلال باش

فردا که کوهها همه سيمرغ مي شوند
پر مي کشد زمين خدا ، فکر بال باش

حسرت نصيب ماضي و مستقبلي چرا؟
جز در خدا مقام مکن ، اهل حال باش

سي روز تو به جرعه آبي ، حرام شد
يک روز ، فکر روزه نان حلال باش

سلام. همین طور که میبینید این پست اختصاص داره به آدم خسیس(3) و البته یه غزل ِ کوچولو در انتها. پس میریم که داشته باشیم:

بخل در مال:

داشتیم انواع بخل رو معرفی میکردیم که بعد از بخل در علم نوبت میرسه به:2- بخل در مال.

این چون معروفترین و آشناترین نوع بخل ِ از تعاریف کلاسیکش چشم پوشی میکنیم و یه راست به سراغ حرف های خدا در این مورد میریم.

خداوند در چند مورد این صفت رو مذمت میکنه و به امساک از انفاق اشاره میکنه و میفرماید:

« چرا در راه خدا انفاق نمیکنید ؟»*

در بعضی از آیات به بخل ورزی مستکبران از انفاق در راه خدا اشاره میکند:

«خداوند هیچ متکبر ِ فخر فروشی را دوست ندارد، همان ها که بخل می ورزند و مردم هم را نیز به بخل دعوت میکنند و هر کس از این فرمان روی گردان شود ( به خدا زیان نمیرساند ) چرا که خداوند بی نیاز و شایسته ی ستایش است.**»

و در برخی دیگه از آیات بخل در انفاق ، نشانه ی کینه ی درونی انسان اشاره شده است:

«چرا هر وقت اموال شما را مطالبه کند و حتی اصرار نماید، بخل می ورزید و کینه و خشم شما را آشکار میسازد. آری، شما همان جمعیتی هستید که -وقتی که- دعوت در راه خدا برای انفاق میشوید، برخی از شما بخل می ورزندو هر کس بخل ورزد تنها به زیان خود بخل ورزیده است.»***

خُب تو این آیه دیدین که بعضی موقع ها اگه خود ِ خدا هم بعضی ها رو دعوت به انفاق کنه اونا خشم و کینه به دل میگیرن و یه جورایی....

تو برخی از آیات هم به بخل و امساک از انفاق، در گرفتاری انسان به بلا و عذاب جهنم اشاره شده است:

«یکی از آنها که از همه غافلتر بود، گفت: آیا به شما نگفتم که چرا تسبیح خدا میگویید؟

 گفتند: منزه است پروردگار ما، مسلما ما ظالم بودیم ... این گونه است عذاب خداوند در دنیا و عذاب آخرت هم بزرگتر است اگر میدانستند.»****

خداوند متعال تو سوره ی قلم داستان ِ جالبی درباره ی ثروتمندان پیشین که دارای باغ خرم و سر سبزی بودند و سر انجام در اثر ذخیره سازی نابود شدند، ذکر میفرماید:

«این باغ در اختیار پیر مرد مومنی بود، او به قدر نیاز از آن بر می گرفت و بقیه را به نیازمندان و فقرا میداد، اما هنگامی که فوت کرد فرزندانش گفتند: ما خود به محصول این باغ سزاوارتریم؛ چرا که عیال و فرزندانمان بسیارندو ما نمیتوانیم مثل پدرمان عمل کنیم و به این ترتیب تصمیم گرفتند که تمام مستمندان که هر ساله بهره ای میگرفتند، محروم کنند و سرنوشت آنها آن شد که نیمه  شب از جانب خدا عذاب و بلایی شدید آمد و آن باغ خرم و سر سبز نابود شد.»

و یا داستان «قارون ثرتمند» که از نزدیکان موسی (ع) بود و به ظاهر از اولین مومنان به آن حضرت هم بود و از تورات هم اطلاعات فراوانی داشت ولی خُب ....

(این عکس هم نشان از عاقبت قارون داره کسی که ثروت معنوی خودشو بر اثر بخل از بین برد و به معنای واقعی کلمه گدا شد)

قرآن در این مورد میفرماید:

-قارون از قوم موسی بود اما بر آنان ستم کرد-

ستم او بخلش بود . او راضی نبود کسی از مالش بهره ای ببره و به همین دلیل وقتی حضرت موسی از اون طلب زکات کرد با اون به مخالفت بر خاست و به همکاری با فرعون پرداخت بخلی که سر چشمه ی انکار عملی او نسبت به نبوت حضرت موسی(ع) و توحید پروردگار شد و به دنبال آن فکر متهم ساختن پیامبر خدا به عمل منافی عفت با یک زن بد کار افتاد که خدا به زودی اون رو رسوا کرد تا اینکه سر انجام به کیفر کارهای زشت خود رسید.

*حدید/آیه 10

**حدید/ آیات 23و24

***محمد/37 و 38

****قلم/ آیات28 تا 33

و اما اینم غزل:

                       *  ماه رمضان است *

عمریست که با باده و می مست شدیم ، مست

عمریست که بگذشت زمان – دست به رو دست

عمریسـت که در بی خبــری شُهـــره ی آفاق

گشتیم و رسیدیم به هـــر کوچه ی بن بست

عمریست که در رهگـــذر ِ خانه ی معشوق

یک بانگ زدند و « برفت دامنم از دست »:

«که ای پست ترین بنده ی درگـــاه الـهـی

امید به دل دار که مــاه ِ رمضــان است»