همیشه شعرهاش زیبا و غافلگیر کننده است. در عین سادگی دارای مفاهیم عمیقه، دارای الفاظ و اصطلاحات روز و جدیده.

بله جناب علیرضا قزوه را میگم .در نهایت زیبایی، خستگی اش را از آرزوهای شعاری توی  این لحظات کاغذی بیان میکنه:

                                                 لحظه های کاغذی

در جستجوی آرزوی شعرا بودم که به چیز جالبی برخورد کردم،به آرزوهای پروین اعتصامی . چون اکثر شعرهایی که از این شاعر موفق خونده بودم در رابطه با اخلاق و حکمت و وعظ بوده، برخورد با آرزوهایش هم برام جالب بود که البته اونها هم مملو از اخلاق و حکمت و وعظ است. در غزلی برخی از آرزوهایش رو این چنین بیان کرده:

ای خوشا مستانه سر در پای  دلبر  داشتن           دل تهی از خوب و زشت چرخ اخضر داشتن

نزد  شاهین  محبت  بی پر  و  بال  آمدن            پیش   بـاز  عشق   آیین  کبــوتر   داشتن

سوختن بگداختن چون شمع و پر افروختن          تن  به  یاد  روی  جانـان  اندر  آذر  داشتن

اشک را چون لعل  پروردن به خوناب  جگر           دیده  را  سـوداگـر  یاقـوت  احمـر  داشتن

هر کجا نور است چون پروانه خود را باختن           هرکجا نار است خود را چون سمندر داشتن

آب  حیوان  یافتن  بی رنج  در ظلمات دل           زان  همی  نوشیدن  و  یاد  سکندر  داشتن

از  برای  سود، در  دریای  بی پایان   علم             عقل  را  مانند  غواصــان  شنــاور  داشتن

گوشوار حکمت اندر گوشوار  جان  آویختن           چشم  دل  را  با  چراغ  جان  منور  داشتن

در گلستان  هنر  چون  نخل  بودن  بارور              عــار  از  ناچیـزی  سـرو  صنـوبر  داشتن

همچو  مور  اند ر ره  همت  همی پا کوفتن         چون مگس همواره دست شوق بر سر داشتن

و در جای دیگری چنین گفته است که چند بیتش این است:

ای خوشـا سودای دل از دیده پنهان داشتن               مبحث تحقیق را در دفتـر جـان داشتن

دیده را دریـا نمودن ، مردمـک را غوصـگر              اشـک را مانند مرواریـد غلطان داشتن

 ..سر بلندی خاستن در عین پستی، ذره وار           آرزوی صحبت خورشید رخشــان داشتن

و آخرین آرزوهایی که در دیوان پروین پیدا کردم که به زیبایی فراوان نقل کرده :

ای خوش از تن کوچ کردن خانه در جان داشتن          روی مانند پـری از خلق پنهـان داشتن

همـچو عیسی  بـی پر و بـال بر گردون  شدن          همچو ابراهیم در آتش گلستـان داشتن

کشتی صبـر اندرین دریــا افکندن چــو نوح          دیده و دل فـارغ از آشوب طوفان داشتن

در هجـوم ترکتــازان  و کمــانداران  عشــق           سینـه ای آمـاده بهـر تیـر باران داشتن

روشنـی   دادن دل  تاریک  را با  نور  علــم           در دل شب پرتو خورشید رخشان داشتن

همـچو پاکـان گنـج  در کنـج  قناعت  یافتن           مـور قانع بودن و ملـک سلیمان داشتن

درسته که از شب آرزوها گذشتیم ولی دلم نیومد به همین قدر کفایت کنم و رفتم سراغ آرزوی چند تن از شعرا که فکر کنم گفتنش خالی از لطف نباشه.

حرف دلم را با شعری از سعدی شروع میکنم و خطاب به صاحب امروز میگم که:

همه هست آرزویم که ببینم از تو رویی        چه زیان تو را که من هم برسم به آرزویی

همه موسم تفرج به چمن روند و صحرا         تو  قدم  به  چشم  ما  نه  بنمای گفتگویی

این آغاز آرزوهای زیاد ماست که همین پایان بخش ارزوهای زیبای ما میگردد.

سعدی در غزل دیگری دارد که:

...هر که  دیدار دوست  می طلبد                     دوستی را حقیقت است و مجاز

آرزومنـد کـعبه را شـرط اسـت                     کــه تحمل کند نشیـب و فـراز

سعـدیا زنـده عاشـقی باشـــد                    کــه بمیــرد بر آستـــان نیـــاز

وآرزوی دیگر سعد ی را در غزلی چنین می بینیم :

نه تو گفتی که به جای آرم و گفتم که نیاری

عـهد و پیمـان و وفــاداری و دلبندی و یاری؟

زخــم شمشیر اجل به که سر  نیش فراقت

کشتـن اولی تر از آن کم به جراحت بگذاری

تـن آسوده چه داند که دل خسته چه باشد؟

مــن گرفتار کمندم تو چه دانی که سواری؟

کس چنین روی نــدارد تو مگــر حور بهشتی

وز کــس این بوی نیاید مگر آهوی تتــاری

عرقــت بر ورق روی نگــارین به چه مـــاند

همــچو بر خرمـن گل قطرهء باران بـــهاری

طوطیـان دیـدم و خوشتر ز حدیثـت نشنیدم

شکر است آن نه دهان و لب و دندان که تو داری

ای خردمنـد که گفتی نکنـم چشم به خوبان

به چه کار آیدت آن دل که به جانان نسپاری؟

آرزو می کنــدم با تو شبــی بـــودن و روزی

با شبی روز کنی چون من و روزی به شب آری

هــم اگر عمــر بود دامن کامی به کف آید

کـه گل از خار همی آید وصبح از شب تـاری

سعــدی آن طبع ندارد که ز خــوی تو برنجـد

خوش بود هر چه تو گویی و شکر هر چه تو باری

سعدی محزون که امید به وصل دارد و گهگاهی گله از معشوق، با لطلفت بسیار چنین آرزو میکند :

کبر یکسو نه  اگر شاهد  درویشانــی                     دیـو خوش طبع به از حور گـره پیشانـی

آرزو می کندم با  تو  دمی  در  بستان                 یا به هر گوشه که باشد که تو خود بستانی 

با کشته ی هجران نفسی خوش بنشین                   تـا  مگر  زنده  شوم  زان  نفس  روحانی

گر در آفاق بگردی به جز  آیینه  تو  را                  صورتی  کس  ننماید  که  بدو  می مانی

هیچ دورانی  بی فتنه  نگویند  که  بود                    تو بدین حسن مگر فتنه ی این دورانی

مردم از ترس خدا سجدهی رویت نکنند                   بامدادت که  ببینند  و  من  از  حیرانی

گرم  از  پیش  بـرانی  به  شوخی  نروم                  عفـو فرما که عجز است  نه  بی  فرمانی

نه گریز  است مرا  از تو نه امکان گــریز                 چاره صبر است که هم دردی هم درمانی

بندگان  را  نبود  جز  غم  آزادی و  من                  پادشاهی کنم ار بنده ی خویشم خوانی

زین سخن های دلاویز که شرح غم توست              خرمنی  دارم و ترسم به  جویی  نستانی

تو که  یک  روز  پراکنده  نبود ست  دلت                صورت حال  پراکنده  دلان  کی  دانی ؟

نفسی  بنده  نوازی  کن و  بنشین ار چند                 آتشی نیست  که او را  به  دمی بنشانی

سخن زنده دلان گوش کن از کشته ی خویش                چون دلم زنده نباشد که تو در وی جانی؟

این توانـی که نیــایی ز در سعــدی باز                   لیک  بیرون  روی  از  خاطر  او  نتوانی

و درد پنهان فراقش عیان تر از همه چیز می گردد:

نظر از  مدعیان  بر  تو  نمی اندازند                        تا  نگویند  که من با  تو  نظر می بازم

آرزو می کندم در همه عالم  صیدی                        که نباشند  رفیقـان  حسود،  انبـازنم

درد پنهان  فراقم  ز تحمل  بگذشت                       ور نه از  دل  نرسیدی  به  زبـان آوازم

چون کبوتر  بگرفتیم به دام سر  زلف                     دیده بر دوختی از خلق جهان چون بازم

به سر انگشت بخواهی دل مسکینان برد                    دست واپوش که من پنجه  نمی اندازم

مطرب آهنگ بگردان که دگر هیچ نماند                    که ازین  پرده که گفتی  بدر افتد رازم

کس ننالید در این عهد چو من در غم دوست                   کـه به آفـاق نظـر می رود از شیـرازم

چند گفتند که سعدی نفسی باز خود آی                 گفتم از دوست نشاید که به خود پردازم

و هنگامی که سعدی متحیر از روی زیبای یار می شود چنین می گوید:

...سرانگشت تحیر بگزد عقل به دندان         چون تأمل کند این صورت انگشت نما را

آرزو میکندم شمع صفت پیش وجودت       کـه سـراپای بسوزند من بی سـرو پـا را

چشم کوته نظران بر ورق صورت خوبان     خط همی بیند و عارف قلم صنع خدا را ...

و آرزوی دل خلقی را چنین بیان می کند که :

... آروزی دل خلقی تو به شیرین سخنی        اثر رحمت حقی تو به نیک اخلاقی

و در چند بیت بعد عشق واقعی خود را جنین ابراز می نماید:

به دو چشم تو که گربی تو برندم به بهشت     نکنم میل به حوران و نظر با ساقی

میدونین وقتی به این شب آرزو ها رسیدم به این فکر فرو رفتم که خدا با هر بهونه ای و با هر روشی دوست داره ما بنده هاش با او ارتباط برقرار کنیم و همیشه در رحمتش رو، به سوی ما باز کنه.

رفتم سراغ تقویم روی میز و به صورت اتفاقی یکی از صفحات رو باز کردم و شروع به ورق زدن کردم. تو اولین صفحات رسیدم به شهادت امام جعفر صادق (علیه السلام) و یاد این راه های نجات افتادم که برای رسیدن به خدا مسیری مطمئن و سریع هستن.

همین طور که به ورق زدن ادامه می دادم بعد از ایام میلاد و شهادت های ائمه به روزهای زیبای دیگری که خدا به بهانه ی اون روز ها باز بنده اش رو، به سوی خوان نعمت بی دریغش دعوت می کنه؛ مثل عید قربان که نماد ایثار و عشق عبد به معبود و از طرفی دیگر لطف رب به مربوبه.

رسیدم به عید سعید غدیر خم، روزی که عبادتش توصیه شده و همون روزی که (به قول دوست شاعرم):  « خدا در چنته هر چه داشت رو کرد »

بعد رسیدم به روزی که مایه ی مباهات برای ماست و روزی که یک بار دیگر حقانیت پیغمبر و اهل بیتش (صلوات الله علیهم اجمعین) عیان شد، بله روز مباهله بود.

پس از تورقی چند به ماه دردانه ی خدا رسیدم، همان که چراغ هدایته و کشتی اش نجات بخش ؛ ماه محرم، ماه خون و قیام و عشق.

باز دعوت زیبای خداوندی این بار به این شب ها که سپری می کنیم، رقم خورد. شب هایی که از اون به شب آرزو ها یاد می کنند که خدا چند روز بعدش یه مهمونی خصوصی و ویژه برقرار می کنه به نام « ایام البیض». بعد از اون به ماه پیغمبر یعنی شعبان می رسیم ، ماه میلاد منجی عالم و بعد به مهمونی عام خدا یعنی ماه مبارک رمضان می رسیم و.....

خلاصه بودن تمامی این روزها . ساعت ها( چه اون هایی که اشاره کردم و چه اون هایی که اشاره نکردم، مثل عرفه، عید فطر و...)  همه برای نزدیکی و وصال به اوست که مهربان ترین مهربانان است.

فکر کنم شما هم فهمیدین که نمیدونم از کجا شروع کنم ولی خب مثل همیشه :

اول دفتر به نام ایزد دانا                صانع پروردگار حی توانا

اما همین طور که از اسم  وبلاگ  پیداست یکی از متولدین ماه مهر هستم و معمولاً میگن که(کی میگه!؟) متولدین ماه مهر عاشقند !

البته من که بدم نمیاد و شرح حالمو حافظ گفته:

منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن                منم که دیده نیالوده ام به بد دیدن

واز جهتی خیلی خوشحالم بابت اینکه تولد وبلاگم مصادف شده با ماه رجب ولیله الرغائب(شب آرزوها) و یکی از آرزوهام تو این شب عزیز اینه که دست نوشته هام به دردتون بخوره.

خوشحال میشم بهم سر بزنید و در ضمن یادتون نره نظر بدین.

یا علی.